Όταν τα φώτα σβήνουν

Όταν τα φώτα σβήνουν

Σκέφτομαι. Κρατώ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, κοιτάζω τον ουρανό και τ’ αστέρια του, και σκέφτομαι. Τι αξίζει αλήθεια; Τι αξίζει στο τώρα; Τι θα αξίζει στο αύριο;

Στις μέρες μας, η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Πολλές ευθύνες, πολλές υποχρεώσεις, πολλή δουλειά και λίγες οι ανταμοιβές. Και μέσα σε όλα αυτά, ο συναισθηματικός κόσμος του ανθρώπου γίνεται σκοτεινός, απρόσωπος. Ο άνθρωπος προσπαθεί να ζήσει το Τώρα με όλο το βάρος των καταστάσεων. Και χάνεται! Ανοίγει την πόρτα στο αδιέξοδο και βυθίζεται μέσα του. Ξεχνά το αύριο. Ξεχνά να «χτίσει» κάτι. Ξεχνά να «χτίσει» μια καριέρα, να «χτίσει» μια φιλία, να «χτίσει» μια σχέση, να «χτίσει» τη ζωή του. Θέλει να αποποιηθεί τις ευθύνες. Να πορευτεί χωρίς να υπολογίζει το αντίκτυπο των αποτελεσμάτων που επιφέρει η κάθε του επιλογή. Αδιαφορεί. Προσπαθεί να δώσει νόημα στο Τώρα, ξεχνώντας παντελώς το αύριο. Εφήμερες καταστάσεις, μόνο για το Τώρα.

Όμως στο Τώρα δημιουργείς, στο Τώρα μαθαίνεις, στο Τώρα επιλέγεις, στο Τώρα αποφασίζεις, στο Τώρα «χτίζεις»…. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΥ!

Όλα τα φώτα είναι στραμμένα πάνω σου. Στο Τώρα. Όλοι οι προβολείς αναμμένοι, και εσύ, πρωταγωνιστής ή κομπάρσος ή απλός θεατής. Μια παράσταση, πολλοί ρόλοι και αρκετές μάσκες. Ποτέ δεν διαλέγεις το σενάριο, αυτό προκύπτει. Και καλείσαι να ανεβάσεις ακόμη ένα έργο. Τα φώτα ανοιχτά! Στο Τώρα!

Σκέφτομαι μια λέξη, Άνθρωποι! Άνθρωποι εμφανίζονται στη ζωή μας από το πουθενά. Κάποιοι χτυπούν την πόρτα, άλλοι πάλι απλά προσπερνούν. Όσοι χτυπούν είτε μπαίνουν είτε όχι. Και όσοι μπαίνουν γρήγορα μπορεί να ξαναβγούν. Όμως υπάρχουν κι εκείνοι που μένουν. Στη ζωή, στην ψυχή, στην καρδιά μας. Εκείνοι που χτύπησαν, εκείνοι που πέρασαν το κατώφλι, εκείνοι που άλλαξαν κομμάτια του εαυτού μας. Όχι μόνο στο Τώρα, αλλά σε όλη μας τη Ζωή.

Άνθρωποι για τους οποίους δεν χρειάζεται να ανάψεις τα φώτα. Άνθρωποι για τους οποίους έχει σημασία το δικό σου πρόσωπο και όχι κάποιος δανεικός ρόλος. Άνθρωποι για τους οποίους οι μάσκες μένουν στο συρτάρι, γιατί το μόνο που βλέπουν είναι εσύ, τα δικά σου μάτια. Άνθρωποι που σβήνουν τα φώτα της πόλης και ανάβουν τα φώτα της ψυχής.

Το κρασί μου τελειώνει. Και μαζί του και οι προβληματισμοί μου. Ξέρω τι αξίζει τελικά. Μια ήρεμη Ψυχή. Δεν είναι ακατόρθωτο, είναι απόλυτα εφικτό. Βασίζεται στις κατάλληλες επιλογές. Επιλογές Ζωής, επιλογές Ανθρώπων. Και αυτοί αξίζουν. Οι άνθρωποι. Αυτοί που έμειναν μέσα μας. Αυτοί που έκαναν το Τώρα, απόλυτα συνδεδεμένο με το αύριο. Αυτοί που όταν σβήνουν τα φώτα, φωτίζουν τον κόσμο μας. Αυτοί που σαν Άνθρωποι, μας έκαναν καλύτερους Ανθρώπους.

Vaso Alivanoglou

Προβολές: 2127

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *