Φίλοι σαν οικογένεια

Εδώ είμαστε, σε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στη ζωή κάθε ανθρώπου, τη φιλία. Λένε πως οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε και συμφωνώ απόλυτα. Είναι ευλογία λοιπόν να σταθείς τυχερός και στην πορεία της ζωής σου να συναντήσεις ανθρώπους να μοιραστείς όλα τα όμορφα αλλά και τα άσχημα που θα επακολουθήσουν. Σαν η ζωή σου να είναι ταινία και οι φίλοι θα είναι αυτοί που θα δεις μαζί τους την προβολή, η καλή παρέα μπορεί να κάνει πιο ενδιαφέρουσα και την πιο άχαρη ταινία.

Δεν ξέρω αν είναι ταλέντο ή απλή τύχη να βρίσκεις υπέροχους ανθρώπους και να τους κρατάς δίπλα σου. Όλα ξεκινούν εκείνα τα πρώτα χρόνια της αθωότητας και είναι τόσο εύκολο, με ένα απλό «κοριτσάκι/ αγοράκι θες να γίνουμε φίλοι» κάναμε όλοι τις πρώτες μας φίλιες. Φίλιες, που άλλες μπορεί να κράτησαν από ένα απόγευμα στην παιδική χαρά, άλλες μέχρι τα πρώτα σχολικά χρόνια, άλλες μέχρι το τέλος του λυκείου και άλλες, οι πιο σπάνιες, να κρατούν ακόμα καλά στην ενηλικίωση.

Φίλοι λοιπόν που μπορεί να πρωτοσυναντήσαμε σαν νήπια αλλά οι ζωές μας προχωρούν παράλληλα στο πέρασμα των χρόνων, σαν δυο συνεχείς γραμμές πλάι η μία στην άλλη όσο μακριά και αν μας στέλνει η ζωή καμία φορά. Μπορεί να κάνουμε μέρες ή εβδομάδες για να μιλήσουμε και κάθε φορά είναι σαν να τα είπαμε χθες. Μια οικειότητα που δεν μας την χάρισε απλά ο χρόνος αλλά τη χτίσαμε με προσωπική δουλειά και κόπο χρόνια ολόκληρα για να φτιάξουμε μια σχέση που της αξίζει να λέγεται αδελφική.

Φίλους, άλλες φορές πάλι τους συναντάμε στην πορεία, ίσως και στην ενήλικη ζωή, πιο ώριμοι πιο κατασταλαγμένοι, μπορεί να μη ζήσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια, μπορεί να μην μοιραστήκαμε την εφηβεία μας αλλά να μας δένουν άλλες πολύτιμες εμπειρίες που είχε να μας διδάξει η ζωή. Γιατί δεν μας δένουν μόνο ξέγνοιαστες στιγμές, ανέμελες βόλτες και μεθυσμένα βράδια αλλά ίσως να σταθήκαμε σιωπηλά ο ένας στο πλάι του άλλου και σε δύσκολες στιγμές που η ζωή διάλεξε για μας και να βγήκαμε δυνατοί καταφέρνοντας ξανά να χαμογελάμε.

Φίλοι, αξιόλογοι άνθρωποι που θα συναντάμε μια ζωή, το μόνο που χρειάζεται είναι να τους αναγνωρίσεις, να τους αγαπήσεις, να τους δώσεις και να σου δώσουν όσα περισσότερα μπορούν. Γιατί δεν περνάει η ζωή χωρίς φίλους.

Με αφορμή λοιπόν έναν δύσκολο αποχαιρετισμό, από την μακροβιότερη φιλία μου, που αναμένεται να ζήσω σε μερικές μέρες, αφιερώνω αυτό το άρθρο στους φίλους μου.

«σ’ εκείνους που αγαπώ και μ’ αγαπάνε

χωρίς εξάρτηση

σ’ εκείνους που δεν φοβούνται

πως θα μας χωρίσουν οι δρόμοι

γιατί ξέρουν ότι θα ξανασυναντηθούμε

σε εκείνους που το ‘βαλαν πείσμα…

να είναι ευτυχισμένοι»  

(Χόρχε Μπουκάι – Ο δρόμος της ευτυχίας)

Nelly Gkiola

Προβολές: 335

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *