Συνεπής σε έναν κόσμο αργοπορίας

Δεν ξέρω αν είσαι και εσύ ένας από αυτούς.. έλα τώρα ξέρεις ποιους λέω, αυτούς που δίνουν ραντεβού στις 8 και φτάνουν στις 9 παρά τέταρτο με ύφος «έλα τώρα αφού ήξερες πως θα καθυστερήσω». Λοιπόν, αν είσαι, καλά θα κάνεις να αλλάξεις, δεν έχουμε όλοι την υπομονή να σε περιμένουμε και στο φινάλε τι το δίνουμε το ραντεβού;

Εγώ λοιπόν, πες από συνήθεια πες από βίτσιο είμαι πάντα στην ώρα μου, αγγλίδα! Σαν να ήρθα σ αυτόν τον κόσμο για να διαψεύσω τον κανόνα «οι γυναίκες αργούν». Όλη αυτή η συνέπεια έχει βαθιές ρίζες, έτσι μεγάλωσα, on time! Σκέφτομαι πως όλη αυτή η εμμονή με την ακρίβεια στο χρόνο, ίσως να έχει να κάνει με την εκ φύσεως ανυπομονησία μου για όλα.

Και έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα, γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο ασυνεπείς? Γιατί δίνεις ραντεβού με κάποιον στις 8 και ξεκινάς από το σπίτι 8 παρά πέντε, ενώ ξέρεις τι θα συναντήσεις στο δρόμο. Ξέρεις πως δεν μπορείς να διακτινιστείς έτσι δεν είναι; Γιατί κάποιοι θεωρούν δεδομένο πως αυτός που είναι συνεπής έχει την υπομονή να περιμένει. Η συνηθέστερη δε δικαιολογία είναι «Έλα τώρα αφού ξέρεις πως καθυστερώ» και έρχομαι να αναρωτηθώ, γιατί ορίζουμε κάποια ώρα αφού σκοπεύεις να αργήσεις.

Αυτοί λοιπόν που στο αίμα τους έχουν την αργοπορία χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Οι πρώτοι δεν γνωρίζουν πως θα αργήσουν, η ώρα της συνάντησης δεν τους λέει κάτι, θα καθυστερούσαν είτε ήταν 8 το πρωί είτε ήταν 8 το βράδυ, χάνουν κάπως την επαφή με το χρόνο και πιστεύουν πως κάθε φορά είναι η τελευταία φορά. Συνήθως φτάνουν λαχανιασμένοι με απολογητικό ύφος του τύπου «δεν θα ξανασυμβεί», «δεν φαντάζεσαι τι μου συνέβη» (αυτό ενίοτε συνοδεύεται με απίστευτες ιστορίες) και άλλες παρόμοιες κλισέ φράσεις που χτυπούν σαν καμπανάκια στα αυτιά αυτών που περίμεναν υπομονετικά. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να τους κρατώ κακιά… ζουν ένα αγώνα δρόμου με αντίπαλο τον ίδιο τους τον εαυτό, είναι εκείνοι που αν τυχόν είναι στην ώρα τους είναι τόσο περήφανοι για τον εαυτό τους και θα σε περιμένουν με ένα πλατύ χαμόγελο ανυπομονησίας αλλά και περηφάνιας για το κατόρθωμά τους.

Η δεύτερη κατηγορία τώρα, αυτοί που πραγματικά μπορούν να με κάνουν έξαλλη, είναι εκείνοι οι άνετοι, οι cool, θα τα κάνουν όλα με την ησυχία τους γιατί απλά έτσι είναι, και φυσικά έχουν σαν αγαπημένη τη φράση «αφού ξέρεις πως καθυστερώ». Όντως το ξέρω. Δεν ξέρω τι με κάνει να πιστεύω πως θα είναι συνεπείς και δεν θα περπατώ νευρικά πάνω κάτω για ώρα άλλη μια φορά. Είναι εκείνοι που θα φτάσουν με την ησυχία τους, με μόνη δικαιολογία την προαναφερθείσα! Και είναι ακριβώς εκείνοι που αν τυχόν φτάσουν ποτέ πρώτοι θα σε πάρουν τηλέφωνο μόνο και μόνο για να σου επισημάνουν πως έχεις αργήσει και περιμένουν… Έχεις εκνευριστεί και εσύ μ αυτούς τους τελευταίους ε?

Ειλικρινά δεν περιμένω να αλλάξουν οι άνθρωποι, αλλά αν είσαι και εσύ ένας από αυτούς που συνηθίζουν να αργοπορούν ποντάροντας στην υπομονή και την κατανόηση γνωστών και φίλων, καλά θα ήταν να κάνεις μια προσπάθεια να αλλάξεις. Αν μη τι άλλο θα δείχνεις σεβασμό στους συνανθρώπους σου, των οποίων η υπομονή δεν είναι ούτε δεδομένη αλλά ούτε και ανεξάντλητη.

Nelly Gkiola

 

Προβολές: 333

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *