Τικ-Τακ

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Ονομαστικές εορτές, γενέθλια, επέτειοι, επιτυχίες κ.λπ. Ένα ετήσιο πρόγραμμα γεμάτο και απαιτητικό όσων αφορά τα δώρα, γιατί ως γνωστών γιορτή ίσον δώρο. Άλλα σημαντικά, άλλα ασήμαντα, ακριβά, φτηνά, μεγάλα, μικρά. Όλα όμως έχουν τον ίδιο σκοπό, την χαρά του παραλήπτη. Ούτως ή άλλως η κίνηση μετράει. Στο κάτω κάτω ας το παραδεχτούμε, σε όλους αρέσουν τα δώρα. Έτσι και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Πολλά τα δώρα που έχω λάβει, ένα όμως με στιγμάτισε…

Ένα δώρο που από τη στιγμή που το έβαλα στο χέρι μου, μου άλλαξε τη ζωή. Δεν το κατάλαβα αμέσως, όμως με τον καιρό η διαφορά φάνηκε. Άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι, τον τρόπο που συμπεριφέρομαι, τον τρόπο που λειτουργώ. Με έκανε να θυμάμαι, να υπολογίζω, να προγραμματίζω, να τρέχω και να αγχώνομαι. Όλα ξεκίνησαν 30/8/2010. Μία ημερομηνία χωρίς ιδιαίτερη σημασία μέχρι που αναρωτήθηκα, πότε άρχισε ο μαραθώνιος αυτός; Πότε ξεκίνησε η μάχη με το χρόνο και τη συνέπεια; Μία τόσο απλή κίνηση, σαν τικ θα έλεγα, με στοιχειώνει χρόνια τώρα. Μία απαλή περιστροφή του χεριού σηματοδοτεί το τέλος μίας δραστηριότητας και την αρχή της επόμενης. Υπάρχει εκεί για να μου υπενθυμίζει ότι όλα περνάνε, ότι ο χρόνος είναι φίλος όταν δεν ασχολείσαι μαζί του, αλλά εχθρός όταν τον παρακολουθείς. ¨Time flies¨ λένε. ¨Σπάσε το ρολόι που την ώρα σου τρώει¨ έλεγε ένας καθηγητής μου στο λύκειο. Εκφράσεις που δεν έδινα σημασία για χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι οι μέρες πλέον περνάνε χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι το άγχος και η αγωνία της συνέπειας να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.

Έβλεπα τον κόσμο να κυκλοφορεί χωρίς το απαραίτητο αυτό ¨αξεσουάρ¨ και αναρωτιόμουν, πώς μπορούν; Άτομα που συναναστρεφόμουν καθημερινά, αργούσαν μονίμως σε συναντήσεις και υποχρεώσεις. Μα πώς τα καταφέρνουν; Είναι τόσο εύκολο. Δεν θυμάμαι να πήγα κάπου νωρίτερα ή αργότερα απ’ ότι έπρεπε. Αγαπώ την ακρίβεια και φαίνεται στην καθημερινότητα μου. Όμως, στην αγάπη αυτή ελλοχεύει ένα τίμημα. Τι κερδίζω εγώ που τρέχω και υπολογίζω τρέχοντας και τι κερδίζουν αυτοί που στόχος τους είναι απλά η μερική συνέπεια; Μήπως εγώ είμαι ο χαμένος; Τόσο άγχος αξίζει; Σε έναν κόσμο εκ φύσεως καταπιεστικό, σε μία καθημερινότητα βουτηγμένη στην αγωνία και στις υποχρεώσεις, βρίσκω χώρο για το χρόνο. Κακώς! Ο χρόνος κάνει τη δουλειά του, υπάρχει για να περνάει. Το μυστικό είναι να μην περνάνε και οι στιγμές μαζί του κυνηγώντας τον. Να μην προσπερνάς λεπτά, ώρες, μέρες, ανυπομονώντας για το επόμενο ¨σημαντικό¨ γεγονός. Αν το κάνεις αυτό, έχασες. Στο παιχνίδι του χρόνου, νικητής είναι μόνο αυτός.

Βγάλε λοιπόν το ρολόι από το χέρι, χωρίς όμως να βγάλεις την συνέπεια από τη ζωή σου. Υπάρχουν βέβαια φορές που αποτελεί αναγκαίο κακό. Περιόρισε τες όσο μπορείς, εσύ θα κερδίσεις. Αν εύχεσαι όμως να τρέξει μία φορά, θα τρέχει για πάντα. Κάθε λεπτό μετράει. Είτε κακό είτε καλό, θα αποτελεί σύντομα ανάμνηση. Έτσι θα είμαστε και εμείς κάποτε, μία ανάμνηση. Μία ανάμνηση αγχωμένη, εκνευρισμένη και καταπιεσμένη ή μια ανάμνηση ξέγνοιαστη, ήρεμη και χαρούμενη; Εσύ διαλέγεις! Διάλεξε όμως γρήγορα, the clock is ticking…

Προβολές: 430

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *