ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ : “ …ή ταν ή επι τας;;;”

Πώς άραγε να φερθείς σε έναν έφηβο που προετοιμάζεται για τις πρώτες σοβαρές εξετάσεις του – στον Ελλαδικό χώρο – προκειμένου να εισαχθεί σε κάποια σχολή, πανεπιστημιακή ή τεχνολογική; Να κάνεις υπομονή μαζί του, να του μιλάς όμορφα ακόμη κι όταν είσαι η μάνα του και σε βρίζει από το άγχος και τα νεύρα του, να του φτιάχνεις γλυκά-καφέδες και να στίβεις χυμούς, να του πλένεις τα πόδια και τα χέρια, να του κρατάς το βιβλίο για να σου πει την Ιστορία απ’ έξω κι ανακατωτά, να μη βγει ως αργά το Σάββατο με τους φίλους του γιατί το πρωί της Κυριακής γράφει διαγώνισμα στο φροντιστήριο στη Φυσική, να μη βγεις ΕΣΥ βόλτα με τις φίλες σου επειδή “ το παιδί δίνει φέτος πανελλήνιες...”, να βγάζεις τον πατέρα του στο μπαλκόνι για να καπνίσει γιατί ο καπνός ενοχλεί το διάβασμα του παιδιού μέσα στο σπίτι, να…να…να…αμάν!Μάνα είσαι, παιδί σου είναι, αλλά ΕΣΥ έχεις τρελλαθεί περισσότερο με αυτή τη διαδικασία παρά το ίδιο το παιδί!

Άφησε το να αναπνεύσει! Η εμπειρία της εξέτασης είναι η εμπειρία ζωής για το παιδί. Συνειδητοποιεί την ανάγκη να είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η μελέτη του και τα διαγωνίσματα στα ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτήρια που φοιτά ακόμη. Συνειδητοποιεί πως εάν δε μελετήσει, δε θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όλοι οι εκπειδευτικοί που με προσοχή επέλεξες να το πλαισιώνουν σε αυτή τη στιγμή της ζωής του και να το καθοδηγούν θέλουν το καλύτερο για το παιδί σου, πρώτον για να ανταμοιφθεί ο κόπος του παιδιού και δεύτερον να αναγνωριστεί η αξία του εκπαιδευτικού. Και φυσικά, ο εκπαιδευτικός βιοπορίζεται από αυτό, και φυσικά θέλει να αμοιφθεί για τις υπηρεσίες που σου προσφέρει και φυσικά, δεν θέλει να σου “φάει τα λεφτά” σου που με τόσο κόπο βγάζεις από όποια δουλειά τύχει να κάνεις και του τα δίνεις.

Κι όμως, λες στο παιδί σου: “ Κοίτα να δεις! Εγώ άλλα λεφτά δεν έχω για να δίνω στα φροντιστήρια κι εσύ να πας και να έρχεσαι, έτσι!” ή του λες : “ Αυτή είναι και η μοναδική σου φορά που δίνεις! Άμα δεν περάσεις, τράβα να μάθεις καμιά τέχνη! Δεύτερη φορά, δεν πληρώνουμε εμείς!” Κι ερωτώ: ποιος σας είπε ή ποιος σας έβαλε την ιδέα ότι τώρα αυτή τη στιγμή που του τα λέτε, δεν το πληγώνετε ή δεν το αγχώνετε αυτό το παιδί; Δηλαδή τι προσπαθείτε να κάνετε; Του μεταθέτετε το βάρος της ευθύνης για το αποτέλεσμα του, που στην ουσία δε μπορεί να αποδείξει αν έκανε λάθος σε κάτι μετά από μια αποτυχία, η οποία επήλθε σε δεδομένη στιγμή, με δεδομένη θεματολογία και με ιδιαίτερα αγχωτικές συνθήκες εξέτασης; Αυτό κάνετε; Του διδάσκετε δηλαδή να μη “χάνει” ποτέ! Να είναι ΠΑΝΤΑ πρωταθλητής, πάντα κουρδισμένος και να ασφυκτυά πριν από κάθε Επιτυχία του, ακόμη κι αν αυτή παραλίγο να το οδηγήσει σε κρίση πανικού! Εσείς οι ίδιοι απαξιώνετε τα παιδιά σας βάζοντάς τους την ταμπέλα του “απατεώνα”! Δηλαδή, ενός ακόμη ανθρώπου γύρω σας που πάει να σας εξαπατήσει με δήθεν προσπάθειες και δήθεν υποσχέσεις. Σκεφτήκατε ποτέ ότι αυτό που αποκαλείτε έμμεσα “απατεώνα” είναι το παιδί σας το οποίο και γνωρίζετε καλύτερα από όλους τους “απατεώνες” γύρω σας που σας εξαπάτησαν; Σκεφτήκατε ποτέ ότι ΕΣΕΙΣ ήσασταν και είστε ο αρωγός και συνοδοιπόρος του όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και την ενηλικίωση του που του δώσατε βασικές αρχές; Πώς λοιπόν τώρα αυτό το παιδί θα σας εξαπατήσει; Εάν συμβεί, δε θα φταίει αυτό αλλά ΕΣΕΙΣ που του το μάθατε! Με ποιο τρόπο; Εάν ποτέ δεν του εξηγήσατε από μικρή ηλικία την ανάγκη του “ευ αγωνίζεσθαι”, την αλληλεγγύη, την διατήρηση της αξιοπρέπειας και το σεβασμό προς το αληθινό και το μέτριο – όχι το τέλειο – τότε ναι, ΕΣΕΙΣ, το εξαπατήσατε και είναι η ευκαιρία του “να σας τη φέρει”. Πρωτού λοιπόν ασκήσετε κριτική στο παιδί των ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ, “βουτήξετε” παρακαλώ το παξιμαδάκι σας στον ελληνικό καφέ που πίνετε, καθήμενοι στην πολυθρόνα σας μπροστά από το κουτί – τηλεόραση – και την ώρα που το ακούτε να διαβάζει φωναχτά την Ιστορία του από το διπλανό δωμάτιο ή την ώρα που ανοίγει την πόρτα για να μπει στο σπίτι μετά από μια έξοδο με τους φίλους του, παρακαλώ, μη το σταυρώσετε, μη παίρνετε το ύφος της Σπαρτιάτισσας με κούφια λόγια “ ή ταν ή επί τας” γιατί ΕΣΑΣ αναζητά, τη μάνα, τον πατέρα, τη γωνιά του σπιτιού που το ηρεμεί, γιατί ήδη έχει το ίδιο στήσει τον εαυτό του στον τοίχο και τον “μαστιγώνει” προκειμένου να αγωνιστεί όσο καλύτερα μπορεί για τις επερχόμενες εξετάσεις του. Πρώτο το ίδιο το παιδί θέλει να βιώσει αυτό που έχει ακούσει ως “φοιτητική ζωή”, ε, φτάνει η “αυτοτιμωρία” του, δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση αυτής κι από εσάς.

Να θυμάσαι πως η Γνώση και η Κοινωνική Μόρφωση δεν σε αποκαθιστούν επαγγελματικά, αλλά πνευματικά σε κάνουν ισότιμο με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας όπου μεγάλωσες αυτό το παιδί. Αν αυτά κατακτήσει, θα έχεις κάνει καλά το λειτούργημα του γονιού, και το σύνολο δε θα τον πετάξει απ’έξω, αν όχι, τότε ναι, θα πάρει το αίμα του πίσω για τη διαπαιδαγώγηση που του χάρισες και θα γίνει ο ΔΙΚΟ σου καθρέφτης. “ Σημασία έχει το ταξίδι, κι όχι ο προορισμός…” Κ.Π.Καβάφης

Αίγλη Κρίκη-Σίντου

Προβολές: 393

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *